गुजगोष्टी : कविता आणि काव्यकोडी

फुलांच्या बागेत रोजच
कुजबूज चालत होती
कान देऊन ऐकलं तर
फुलंच बोलत होती


गुलाब म्हणतो मी तर
आहे फुलांचा राजा
देखणेपणाचा मुळीच
नाही करीत गाजावाजा


गंधाचा बादशाह खरा
म्हणतात या चाफ्याला
मोहक रूपाने माझ्या
भुलवतो मी साऱ्यांना


देवाची देणगी म्हणजे
मी चमेलीचे फूल
माझ्या सुवासाची
साऱ्यांना पडते भूल


गुलछबू, गुलछडी
ही नावे माझीच खरी
निशिगंधाचा सुगंध दरवळे
उमलताना रात्री


प्रसन्न सात्त्विक मंगल
सुंगधदायी मी मोगरा
देखणा दिसे माझ्यामुळे
वेणीतील गजरा


सदाफुली नावासारखी
मी दिसे हसतमुख
सदाबहार सुंदर
माझेच आहे रूप


स्वर्गीय फूल जणू
पारिजातक देखणे
रूप, रंग, गंधाचे माझ्या
फुलते जणू गाणे


चांदण्यासारखे शुभ्र
मी फूल तगराचे
पूजेसाठी नेहमीच मला
आशीष देवांचे


कमळ म्हणे मला
राष्ट्रीय फुलाचा मान
डोलताना पाहून मला
हरपेल तुमचे भान


फुलांच्या गप्पा नेहमी
जातात अशाच रंगत
दिवस नाही, रात्र नाही
बसतात गुजगोष्टी सांगत



एकनाथ आव्हाड - काव्यकोडी 


१) पशूंची, पक्ष्यांची
फुलांची, फळांची
वस्तूंची, व्यक्तींची
चराचरातील साऱ्यांची


कितीतरी नावे रोजच
ओठावरी येतात
या नावांनाच व्याकरणात
काय म्हणतात?


२) श्रीगणेश जयंती
वसंत पंचमी
रथसप्तमी
रामदास नवमी


महाशिवरात्रीला
शंकराचे दर्शन
कोणत्या मराठी महिन्यात
येतात हे सण?


३) कुष्ठरुग्णांसाठी माळरानावर
फुलवले ‘आनंदवन’
थकल्या-भागल्या वृद्धांसाठी
उभारले ‘उत्तरायण’


दुसऱ्यांसाठी जगण्याचा
आदर्श घालून दिला
‘भारत जोडो’ हा विचार
कुणी रुजवला ?

Comments
Add Comment

एकेकाचे स्वभाव

गोष्ट लहान, मोठा अर्थ-शिल्पा अष्टमकर मानुष्य हा सामाजिक प्राणी आहे. समाजात वावरताना आपल्याला विविध स्वभावाची

समुद्र कसे निर्माण झाले?

विज्ञानकथा-प्रा. देवबा पाटील शिवम व त्याचे सवंगडी सहलीला गेले असताना दुपारचे जेवण झाल्यावर विश्रांती घेत बसले

चोराच्या उलट्या बोंबा

प्रतिभारंग-प्रा. प्रतिभा सराफ एक गमतीशीर घटना सांगते. एक अमेरिकन बाई पायऱ्या उतरत होती. पायऱ्या अतिशय

एका भुताची गोष्ट!

कथा-रमेश तांबे एक होतं भूत. त्याला रोज रोज स्मशानात राहायचा खूप कंटाळा आला होता. तो म्हणायचा, काय हे आमचे जीवन. या

मोबाईल बंद... आयुष्य बंद?

- प्रतिभारंग; प्रा. प्रतिभा सराफ संध्याकाळचे ६ वाजले होते. चहाचा कप डायनिंग टेबलावर ठेवून हातात मोबाईल घेतला.

विहिरींना पाणी कोठून येते

- विज्ञानकथा; प्रा. देवबा पाटील शिवम आपल्या मित्रांच्या शंका आनंदाने सोडवत होता. “आम्ही पाताळ नदी किंवा गुप्त