मनातलं गायत्री डोंगरे
खूप वेळा असं होतं…. दिवस संपतो, पण आपण काय अनुभवलं, याचा विचारच होत नाही. काय केलं, काय राहिलं, काय जमलं हे सगळं लक्षात राहतं. पण आज मन हलकं कधी झालं, हे मात्र निसटून जातं.
खरं तर हसू फार मोठ्या गोष्टीतून येत नाही. ते एखाद्या क्षणात अलगद उमटतं. सकाळी चहा करताना उकळलेलं दूध ओसंडून वाहिलं आणि स्वतःवरच हसू आलं-तो क्षण. आरशात केस नीट न बसल्यावर, “असू दे” म्हणत पुढे निघून गेलेला तो क्षण. घरात कुणीतरी सहज केलेली टिप्पणी आणि वातावरण थोडंसं हलकं झालेला तो क्षण.
हे क्षण फार गोंगाट करत नाहीत. ते स्वतःहून लक्ष वेधत नाहीत. आपल्याला थांबून पाहावं लागतं.
स्त्रीचं आयुष्य अनेक धाग्यांनी विणलेलं असतं. कुणासाठी तरी काळजी, कुणासाठी तरी धावपळ, कुणासाठी तरी संयम. या सगळ्यात हसणं कधी कधी परवडत नाही. “नंतर हसू” असं म्हणत आपण ते पुढे ढकलतो. पण मन मात्र तेच हसू शोधत असतं-दिवसातल्या एखाद्या कोपऱ्यात.
कधी एखादं जुनं गाणं अचानक कानावर पडतं आणि नकळत ओठांवर स्मित येतं. कधी कुणी आपल्या नावानं हाक मारतो आणि क्षणभर आपल्याला आपण असतो असं वाटतं. कधी मुलांचं निरागस बोलणं, कधी मैत्रिणीचा साधा मेसेज...“आठवण आली म्हणून.”
हसू म्हणजे सगळं विसरून टाकणं नाही. हसू म्हणजे दुःख नाकारणंही नाही. हसू म्हणजे जड दिवसातला एक हलका श्वास.
आज हसू आलं असेल, तर ते लक्षात ठेवा.
आज हसू आलं नसेल, तरी स्वतःला कमी लेखू नका. काही दिवस फक्त शांततेचे असतात. त्या शांततेलाही आपली जागा आहे.
“मनातलं लिहिते” ही जागा मोठ्या शब्दांची नाही. इथे साधेपणालाच मान आहे. आज फक्त एक ओळ लिहिली तरी चालेल. आज मला हसू आलं… आणि त्यामागचं कारण.
कारण उद्या जेव्हा दिवस थोडा जड वाटेल, तेव्हा हेच छोटे क्षण आपल्याला आठवतील. तेच आठवण करून देतील. आपण अजूनही हसू शकतो. आपण अजूनही मनापासून जगतो.
आजचं हसू फार काळ टिकेलच असं नाही.
पण आजच्या दिवसाला ते पुरेसं आहे.
आज मला हसू कधी आलं? हा प्रश्न स्वतःला विचारू आणि उत्तर मनासारखं लिहू.
