लज्जतदार : कविता आणि काव्यकोडी

आई म्हणते, मी दिसतो
मस्त गुटगुटीत
चवीचवीने खातो सगळे
तब्येत ठणठणीत


रसरशीत फळांचा मी
पाडतो फडशा राव
चटपटीत पदार्थांवरही
चांगला मारतो ताव


दिवाळीच्या फराळात हव
करंजी खुसखुशीत
सोबतीला हवी चटकदार
चकली कुरकुरीत


लुसलुशीत पुरणपोळी हवी
सणावाराला हमखास
घसघशीत तुपाची धार
त्यावर हवी खास


चमचमीत
मिसळीचा घेतो
आस्वाद अधूनमधून
चुरचुरीत अळूवडीसाठी
बसतो खूपदा अडून


मिळमिळीत जेवणाला
म्हणतो मात्र नाही
झणझणीत पिठलेसुद्धा
आवडीने मी खाई



काव्यकोडी - एकनाथ आव्हाड


१) शीर्षक, उपशीर्षक
ठळक अक्षरात
दिशादर्शक बाणही
दाखवतात त्यात


भौगोलिक घटक
अचूक त्यात असे
सांगा बरं कशात
सूचीसुद्धा दिसे?


२) उंदीर, घूस
राहतात बिळात
मुंग्या, साप
दिसे वारुळात


सिंह, वाघ
गुहेत बसे
घोडा कुठे सांगा
बांधलेला दिसे?


३) लिंबाचीच ती एक
जात आहे बरं
नारंगीही तिला
म्हणतात खरं


नागपूरहून येते
तिला नाही तोड
स्वादाने आहे कोण
आंबट गोड?



उत्तर -


१)नकाशा


२) तबेला


३) संत्री

Comments
Add Comment

व्हिलन

प्रतिभारंग : प्रा. प्रतिभा सराफ अचानक एखादी बातमी वाचायला मिळते. ती बातमी अख्खा दिवस तुमच्या डोक्यात घोळत राहते.

पेरावे तसे उगवते

गोष्ट लहान, मोठा अर्थ : शिल्पा अष्टमकर पेरावे तसे उगवते” ही एक जुनी, पण तितकीच सत्य आणि प्रभावी मराठी म्हण आहे. या

जिद्द

कथा : रमेश तांबे रस्त्याच्या कडेला एक शाळकरी मुलगा वजन काटा घेऊन बसला होता. काट्यावर दोन रुपये असा कागद लावला

दिवस आणि रात्र लहान-मोठे का असतात?

कथा : प्रा. देवबा पाटील सीता व नीता रोजच संध्याकाळी शाळा सुटल्यावर, घरी आल्यावर त्यांच्या प्राध्यापक मावशीला

मोठी त्याची सावली

गोष्ट लहान, मोठा अर्थ : शिल्पा अष्टमकर “मोठी त्याची सावली” म्हणजे एखाद्या व्यक्तीचे व्यक्तिमत्त्व, कार्य, विचार

डबक्यातला बेडूक

प्रतिभारंग : प्रा. प्रतिभा सराफ माझ्या माहितीप्रमाणे आपण सर्वांनीच कधीतरी आपल्या घरात किंवा शाळेत एक कथा ऐकलेली